به عنوان دانش آموز در طی دوران تحصیلی به این نتیجه رسیده ام که از اصلی ترین مواردی که مدرسه را "دوست داشتنی تر" میکند، توجه به سلایق دانش آموزان و پاسخ به خواسته های آنهاست.
مدیریت های خشک و سخت گیری های بی مورد و درگیری های لفظی صرفا جهت برقراری محیطی بدون حاشیه و آرام در اکثر مواقع نتیجه منفی به دنبال دارد. مدیران و معلمان مدرسه میباست ضمن توجه به برنامه درسی، در پی برنامه ای برای بهبود جو کلی مدرسه باشند.
من به عنوان دانش آموز دبیرستانی، ساعاتی طولانی را مملو از دروس سنگین و برنامه های فشرده میگذرانم. محیط مدرسه علارغم تلاش های بسیار و همکاری دانش آموزان، همچنان محیطی خشک و خسته کننده است و تعداد زیادی از دانش آموزان دبیرستانی هیچ انگیزه ای بجز به اتمام رساندن دوران تحصیلی و شرکت در کنکور ندارند. در اینجا نهاد آموزش و پرورش نا کار آمد واقع شده است زیرا تنها برنامه ی "آموزش صرف" را پیش گرفته و هیچ توجهی به پرورش روحی و اخلاقی دانش آموزان ندارد. برنامه های پرورشی در مدارس و راه های پیشنهادی [برای مسائلی مانند افسردگی، نبود انگیزه، استرس و اضطراب و درمان های اخلاقی و رفتاری] بسیار ناکارآمد هستند و نیاز های دانش آموزان را برطرف نمیکنند.
من میتوانم این اوضاع را "مانند یک فاجعه" توصیف کنم. نهاد آموزش و پرورش میبایست به تمام ابعاد توجه لازم به عمل آورده و در صدد بهبودی اوضاع مدرسه تلاش کند. دانش آموزان بشدت به عواملی جهت افزایش انگیزه، رفع استرس، اصلاح مسائل اعتقادی - دینی و . نیاز دارند. این نهاد باید زمینه ای برای پرورش اخلاقی دانش آموران تهیه کند.
"برنامه آموزشی در مدارسی که ما سال ها در آن زندگی میکنیم و قرار است در آن مهارت های زندگی را بیاموزیم، نباید این چنین تک بعدی باشد."
های ,دانش ,مدرسه ,برنامه ,آموزان ,آموزش ,دانش آموزان ,آموزش و ,به عنوان ,اخلاقی دانش ,توجه به
درباره این سایت